"A journey is best measured in friends rather than miles"

I've been on five different forms of transport in the last 17 hours, my bum is numb, and the snickers i bought myself as a treat has melted all over my backpack and there is a drunk guy next to me who keeps poking me while i'm trying to get some sleep on this rickety old train.

Despite the situation, everything is alright. At the moment, i'm lucky enough to be travelling with some great people I met along the way and whatever unfortunate event occurs, guaranteed we'll find humour in the situation and all of a sudden our harships don't seem half as bad. Who knew that having a traveller's diarreoh or falling of a motorbike could be some damn funny!

I ended up on my journey as a solo traveller, arriving in my first destination Sapa North Vietnam. I stepped out of the train naive and nervous about the prospect of travelling alone. I'd wanted to travel for a while. Shunning family fears of a 23 year old boy on the road alone. It was something I just knew I had to do, and for so far i'm addicted.

Half in an attempt to prove that I was grown up enough not to lose my own passport, get trown in a foreign prison or become a hippie and set up my home with the hill tribes somewhere in the North. (Although I came close to one of two of these!) This was MY adventure, MY journey. Personal development, finding myself  or whatever you want to call it, that's how it began. Me, myself and I. And although a little lonely at times, that was just fine.

However, as most of you know, it's impossible to stay alone in Asia for very long - even if you wanted to. People are so friendly that you make travel companies instantly. I always found it amazing how you would meet someone in a bus that day and end up sharing a room together that night. In a short space of time you get to know people so well you feel like you've know them forever. It was a huge difference for me coming from the 'great' Holland where if you started a friendly chat with a random person on the train you'd be regarded as a big weirdo. 

Amsterdam - Bangkok (10.000 km)

Vietnam (2.675 km) Hanoi - Sapa - Halong Bay - Hue - Hoi An - Nha Trang - Dalat - Mui Ne - Ho Chi Minh - Mekong Delta.

Cambodja (3.215 km) Phnom Penh - Sihanoukville - Kampot - Kep - Siem Reap - Poipet - Battambang - Kratie.

Laos (1.450 km) 4000 Islands - Pakse - Bolaven Plateau - Vientienne - Vang Vieng - Luang Prabang.

Thailand (4.225 km) Chang Mai - Pai - Phuket - Koh Phi Phi - Krabi - Railey - Ao Nang - Koh Tao - Koh Pangan - Surritani - Bangkok

Bangkok - Dusseldorf (12.000 km)

Total Distance 33.565 km

Looking back on my time backpacking I feel that each step along the way I met people that taught me something new. Learning about the different upbringings of friends I met travelling meant that I wasn't just learning about the country I was backpacking in, but many different cultures across the world. Fran, the 32 year old argetinian shopaholic businessman, Lahm and Lea my orphan roomkids in Cambodia or Bex and Kate the cool English girls. 

Meeting people brought me new ideas, new ways of looking at the world and new inspiration about the thousand different ways there are to live your life on this planet. I met people that I could never meet in the local pub back home and learnt things I never learned sitting behind a desk.

Many people leave home for a reason and although ' finding yourself' may be a bit cliche, we all travel to learn more about ourselves. While travelling alone can be interesting in terms of becoming more independent and getting to know yourself. I have since discovered that meeting people plays a huge part in this development. I think that the most profound moments of travelling were moments that I shared with others.

When I ask backpackers about their favourite places and moments form their travels they rarely speak of landscapes and sights. More often they talk interesting characters and great friends that they met that made a certain place wonderful for them. ' A great crowd of people.' ' A fantastic group of friends.' You'll remember the people you met in a place long after the memories of the views have faded.

And maybe i'm getting soppy in my old age (becoming 25) but through all my time travelling it was the moments shared that have become etched in my memory and have become real special. Even if you can't speak the same language as another people (Although i'm thinking and dreaming in English) it may be just glance with a child as you both watch a latern fly into the sky. It's the human connection and shared appreciation of this diverse interesting world that is what it is all about for me.

Thanks for flying with Vogel/Dutchie/Micheal/Mikey  Airlines!

Time to go home...

11 reacties | Reageer

Bangkok, Thailand

Lieve kijkbuis kinderen!

Daar ben ik dan weer in Bangkok! Terug waar het allemaal begon. Na een prachtige reis  door het bovenste gedeelte van Zuid Oost Azie, is het tijd om huiswaarts te keren.

Als ik mijn ogen sluit dan liggen mijn gedachten nog op het strand van Koh Pangan. Hagelwitte stranden een diep blauwe zee, non stop 35 graden. Een hottub uitkijkend op de zee waar elke avond een wonderbaarlijk natuurverschijnsel plaatsvindt, zonsondergang waar letterlijk je mond van open valt. 

Ik kan me een slechter uiteinde van mijn reis bedenken. Het gevoel van vakantie gaat steeds meer overheersen maar daar tegenover staat dat ik binnen enkele dagen mijn fantastische ervaringen met jullie mag delen. 

Mijn laatste vermeldingswaardevolle feit is dan toch wel de Full Moon Party. De meeste full moon bezoekers waren al zeker 3 dagen van te voren op het eiland om een verkenningsrondje te maken en om alvast sfeer te proeven. De Full Moon Party begon een 20tal jaren terug als een verjaardagsfeestje met 40 bezoekers. Maar is intussen misschien wel het populairste strandfeest ter wereld. Met nationaliteiten van over de hele wereld wordt zon 2,5 dag lang het strand van Had Rin omgetoverd tot een ware feestende mensenmassa. 

Samen met zon 18.000 andere strandslenteraars heb ik een fantastische avond gehad. Dan nog maar te zwijgen over de zonsopkomst, dit staat samen met zon 5000 andere backpackers op ons netvlies gegrifd. 

Met dit beeld in mijn achterhoofd komt er een einde aan mijn onvergetelijke trip.

Inmiddels in Bangkok wordt er nog afgerekend met een paar belangrijke details. Oa. het aan laten meten van een maatpak en een shophalic is geboren in mij.

Mijn allerlaatste blog zal gelijk hierna verschijnen, het is een engelstalig blog. Wat ik geschreven heb gedurende mijn reis, daarmee wil ik mijn blog afsluiten!

Dankjewel allemaal dat ik mijn verhalen met jullie mocht delen, ik hoop dat ik een passend beeld heb gegeven van mijn reis. Al jullie reacties hebben mij tijdens de reis een sterk en goed gevoel geveven, dank daarvoor!

Tijd om huiswaarts te keren!

Peace, Mies

5 reacties | Reageer

Koh Pangan, Thailand

Dag lieve kijkbuis kinderen,

Strak blauwe lucht, 35 graden, een prachtig strand en een fantastisch uitzicht over Koh Pagnan. Hoe is het in Nederland? ;) Nog 10 dagen en dan kom ik de gelederen in Nederland weer versterken. De vergunning voor de elfsteden tocht is al aangevraagd, brrr.

Inmiddels ben ik aangespoeld Koh Pangan aan de zuid-west kust van Thailand. Wat is het fantastisch mooi hier. Ik voel me voor even in Paradijs. Sinds mijn laatste update vanuit Noord Thailand, was ik onafgebroken aan de mooiste stranden van Thailand te vinden. 

Vanuit Chiang Mai ben ik voor een prikje gevlogen naar Phuket in het zuiden. Zodra ik het vliegtuig verliet kon ik gelijk de geur van de zee ruiken, heerlijk. De komende 3 weken zou ik dan ook van strand naar strand huppelen.

Phuket is meer een vakantie eiland ipv een backpackers plaats. Vooral gepensioneerde Duiters met een forse bierbuik kunnen de weg in Phuket goed vinden. Dat belet mij er natuurlijk niet van om lekker te genieten van het heerlijke weer en de prachtige stranden. In Phuket is 24/7 wat te beleven, daarom besloot ik binnen een dag te verkassen van Patong Beach naar het rustige Kata en Katong beach. 

Vanuit Phuket heb ik de overstap gemaakt naar Koh Phi Phi. Koh Phi Phi staat bekend om haar hagel witte stranden, prachtige omgeving en uitzichten. Phi Phi is ten opzichte van Phuket een klein eilandje waar alles op loopafstand te vinden is. In Phi Phi kwam ik al vrij snel terecht bij The Rock backpackers. Wat een fantastisch hostel, met stip op nummer 1 in mijn brede collectie. The Rock bestaat uit 2 dorm rooms (slaapzalen) voor 16 personen. Beide kamers hebben een naam. Dorm A (Alcohol dorm) en Dorm B (Boring dorm), dus alle coole mensen slapen in dorm a, en zo geschiedde Dorm A. Ik kwam in een grote familie nationaliteiten en allerlei andere rare figuren, maar stuk voor stuk vriendelijke en toffe backpackers. In de dorm gelden eigenlijk 2 belangrijke regels. Je blijft van elkaars spul af en de langste dorm bewoner wordt benaamd bij Sherrif.

Het hostel is op een soort van heuvel en het hostel wordt gesierd door een 45 treden lange betonnen trap. Dit fenomeen is voor veel mensen te veel van het goede op de terug weg van een strand feestje. Daarom wordt van de minst lange bewoner van dorm A verlangt dat hij/zij de trapstrander naar boven helpt. 

Phi Phi is een heerlijk rustig gevend eiland wat pas na 18.00 uur op gang komt. Verder is er keuze uit 12 verschillende stranden, waaronder Maya en Relax beach (bekend bij film fanaten). Maya beach komt toch echt dicht in de buurt van de foto's op internet. Maar de charme is er al gauw af als er een touristen boot met 250 japanners de baai indraait. 

Mijn creatieve kunst skills zijn ook bijgewerkt op dit eiland. Het resultaat van een Canon dure camera een zaklamp zijn te bewonderen op de fotopagina. 

Vanuit Phi Phi werd de oversteek gemaakt richting Krabi, voor de meeste backpackers een overnachtingsplaats richting de zuid-west kust van Thailand. In Krabi valt vrij weinig /  tot niets beleven, afgezien van een uitstekend lokale voedsel markt, waarbij elk kraampje grondig geinspecteert werd op lokale lekkernijen. 

De volgende ochtend werd Krabi verlaten voor 1 van de hoogtepunten deze trip. Na een motorbike, minibus, boot, boot, boot, boot kwam ik aan op Railey beach. Het lijkt wel een anzichtkaart zo mooi. Railey beach zit vast aan het land gedeelte van Krabi maar is alleen per longtail boot bereikbaar. Het is een soort schiereiland omringt door indrukwekkende rotsen. Mocht je ooit in de knoop met jezelf zitten en de dokter stuurt je ergens heen om uit te rusten, railey beach is echt een aanrader. Ook op Railey is het nog steeds laagseizoen dus het hele eiland rust op hooguit 200 toeristen. Zo nam al het lokale horeca personeel deel aan het jaarlijkse volleybal toernooi, al snel werd Michel ingeschakeld als Joker bij een van de bars. Maar omdat Thaise mensen over het algemeen wel aardig (wat heet aardig) kunnen volleyballen, is zelf de lengte van een doorgewinterde Hollandse knul geen garantie op succes. Na 2 dagen volleyballen eindigde mijn bar als laatste en daar hoorde nauurlijk een poedel prijs bij. Een avondje gratis cocktails drinken, zo wil ik wel vaker verliezen. 

Na een paar dagen werd Railey beach ingeruild voor Ao Nang. Er valt niets noemenswaardig te vermelden over Ao Nang behalve de prachtige stranden en knalblauwe zee (Het gaat als snel vervelen,alsof het niet meer bijzonder is;) )

Met veel plzier kijk ik terug op Koh Tao. Na een boot trip van 12 uur kwam uitgedroogd en verbrand aan op Koh Tao. Koh Tao is in de zuid-west kust van Thailand. Eigenlijk staat Koh Tao bij de meeste mensen bekend om 1 ding, en dat is duiken. Al snel belandde ik bij Ban's Dive Resort om mijn felbegeerde Padi license te halen. Ik had bij lange na niet verwacht dat duiken zo ontspannend zou zijn. De onderwater wereld is zo prachtig en boeiend. Na een boeiende en leerzame cursus van 4 dagen mag ik nu officieel open water duiker noemen. Dus walvissen spotten in het ijsselmeer behoort nu tot de mogelijkheden. Omdat ik na 4 duiken geen genoeg kon krijgen van deze weergaloze vrijetijdsbesteding heb ik gelijk mijn cursus Open Water Adventure Diving er maar achter aan gedaan. Deze bestaat uit een duik van 30m diep, een compasduik en een nachtduik. Het onderwater leven in de nacht is bijna onwerkelijk om te beschrijven. Al die verschillende kleuren, vissen waarvan zelfs de film Nimo van onder de indruk zou zijn. 

Met pijn in het hart heb ik vanochtend dan ook afscheid genomen van Koh Tao. Koh Tao had alles wat ik me van een paradijs had voorgesteld, voor zover je van een paradijs kan spreken. Vooral de zonsondergang van gister avond mag bestempeld worden als magisch. Als ik dan zodadelijk weer terug keer naar het beloofde land dan zal ik nog vaak met een glimlach terug denken aan die avond. 

De status van dit moment. Koh Pangan, 35 graden, strak blauwe hemel, slechts keuze uit 10 hagelwitte stranden. Opmakend voor de Full Moon party in 3 dagen samen met 20.000 andere intressante objecten. 

10 dagen en terugtellend, het wordt bijna een gevoel van 'vakantie'.

Veel leesplezier,

U wordt gegroet,

Mies

3 reacties | Reageer

Chiang Mai, Thailand

Lieve kijkbuis kinderen,

Inmiddels ben ik alweer enkele dagen in Chiang Mai, Noord Thailand. Sinds mijn laatste update zon 2 weken geleden vanuit VangVieng, Laos heb ik weer een twee handen vol meldingswaardige ondernemingen beleefd.

Zo was mijn afsluiter in de laatste update van mijn weblog, maar voor nu Tubing. Nou en wat heet Tubing, wat een fantastische ervaring! In die tijd reisde ik nog met het Franse koppel Jeff / Aurelee. Ook zij zijn niet vies van een bucketje hier en een shotje daar. Kwam dat even mooi uit, want ook Michel deinst niet terug voor een gezellig feestje. 

Smiddags tegen het middenuur raast door het hele dorp VangVieng een soort kerkklok. Bedoeld om aan te duiden dat de barretjes aan de rivier open zijn, tegenovergestelde is om mensen met een enorme kater van de vorige dag uit bed te slingeren voor een nieuwe ronde tubing.

Het hele idee achter het tuben, is om op een afgesleten derde rangs autoband de rivier af te dobberen met hier en daar een stop (maar 12x) bij een barretje, welke je zoals we dat in Leeuwarden noemen vakkundig de vernieling in helpen. Het verwondert me trouwens dat het woord tuben nog niet in de dikke van dale terug te vinden is. 

Iets na 12en was het tijd om zon velbegeerde autoband te bemachtigen, op het dak van een TukTuk te knopen en 6km de bergen in te rijden. Na zon rit van 20 minuten en na belandt te zijn op een dirtroad waarbij het einde bij lange na niet in zicht is, kregen we wel een beetje het gevoel waar gaat dit naartoe? Uiteindelijk werden we gedropt met zon 20 andere jongelui bij een stukje rivier, en ik zie ons allemaal denken waar zijn we?! Dan begint de TukTuk chaffeur wat te wijzen en te moppelen in het Lao. 

Ik maakte er maar uit op de rivier op met je tube, zo gezegd zo gedaan. Zodra we met zun 20en de hoek om dreven, viel onze mond open van verbazing. Pompende house muziek, honderen backpackers en aan beide kanten van de rivier barretjes en slingertouwen. Alsof ik zo de introductieweek van de Hogeschool op dreef. 

Tuben voelt als een grote familie, minstens 30 nationaliteiten, veel gezelligheid & up to date house muziek. Ik voel me gelijk op mijn plek. 

Na zon 6 uur drijven, drinken, lachen, gek doen en veel plezier hebben komt Michel eindelijk aandrijven bij de laatste bar. Inmiddels is het al bijna donker en de sfeer zit er nog goed in. Met nog zon 25 overgebleven drenkelingen wordt de tocht richting VangVieng ingezet. Een tocht van ongeveer 30minuten drijven op je autoband. En een uur zwemmen, ja zwemmen omdat je altijd van die grapjassen ertussen hebt zitten die zonder tube komen, en met tube weggaan. 

Uiteindelijk met 2 Duitsers, een Engelsman en 2 Fransosen, drie tubes gedeeld. Opeens horen we achterons geschreeuw ' keep right' . Huh waarom rechts, nou omdat links een boomstam uit het water steekt. Te laat, Michel zat voor de rest van de week onder de blauwe plekken. 

Na ViengVang de oversteek gemaakt naar Luang Prabang, in LP heb je een aantal aardig leuke bezienswaardigheden. Oa. een aantal watervallen, tempels, markten. Ik heb een stop gemaakt naar een kleine waterval met verschillende hoogtestations, maar het lekkerste van allemaal je kunt er heerlijk zwemmen in het koude water. 

Ook had ik in LP een weerzien gepland met mijn Argentijnse vriend Fran. Samen hebben we uitgebreid bijgekletst over onze trips en uren over de lokale markt geslenterd. Samen met Fran heb ik vroeg in de ochtend (05.30) de aalmoezentocht van lokale monks aanschouwd. Nou vindt ik het hele monk bestaan wel intressant, daarom is het fantastisch om 250 monken achter elkaar aan zien tuffen, alsof de avondvierdaagse ook is uitgevonden in Laos. 

Na Luang Prabang was het tijd om alweer door te trekken richting Thailand. Een fantastisch mooie 2 daagse bootreis als gevolg. Om de derde dag aan te belanden in Chiang Mai. Op de boot had ik alweer kennis gemaakt met gezellig koppel Engelsen. Ze waren van plan om een aantal dagen te gaan trekken in Noord Thailand. Omdat ik op mijn trip inmiddels genoeg gehiked, watervallen, natuur gezien heb, besloot ik mijn eigen weg te kiezen. 

De afgelopen vier dagen heb ik geheel alleen doorgebracht, iets wat me nog niet zo vaak gebeurd was, maar zonder twijfel dubbel en dwars waard. Vanuit CM had ik Flight of a Gibbon geboekt. Gibbon is een aapje wat hoog in de bomen leeft in de Jungle rondom CM. Dat is precies was Michel ging doen. Ik heb als een aapje zo hoog 2 dagen in de bomen geleefd. En van boom naar boom gezweefd. 

De nacht heb ik doorgebracht in een boomhut met enkel een afgerachte matras. Douchen wordt gedaan met opgevangen regenwater en een schoteltje. 

De volgende dag verder zweven door de bomen als een aap. Al met al een unieke ervaring.

Maar de afgelopen twee dagen waren onbeschrijfbaar. Met stip in de top drie van mijn trip. Ik heb mij de afgelopen tweedagen omgetoverd van Nederlands burger tot Olifanten Mahout in Thailand. In het kort zoiets als ik heb mijn Mahout diploma gehaald en kan nu zonder hulp een Olifant berijden. Omdat Michel nog wel eens geluk heeft op zijn eneverende trip was ik als enige die deze onvergetelijke cursus deed. Middenin de Jungle van Thailand stonden Moeder en Zoon Olifant alleen op mij te wachten. 

Tijdens deze 2 daagse training leer je oa. hoe je op een olifant klimt, hoe je vooruit en achteruit loopt en hoe je rondjes draait en dat alles op een beest van meer dan 3 ton.

Als slagroom op de taart mocht ik vanmiddag mijn Olifant gaan wassen in de rivier. Hoe bizar dat je zon groot beest, die je met een slag van zijn slurf minstens 25 meter doet zweven door de lucht, kunt berijden als een mak lammetje. Het baden met een olifant is onvergetelijk. Het is alsof je een blije baby in bad stopt. Je ziet ze duidelijk genieten van de welverdiende was/afkoel beurt. 

Overgens voordat we naar de Olifanten gingen werd nog even stop gemaakt op de lokale markt om fruit te kopen voor de Olifanten. Wat heet fruit, een pickup truck vol met bananen (400 kilo) ging mee de Jungle in voor slechts 2 olifanten. 

Kijkbuiskinderen u hoort het al wel, ik verveel me geen moment.

Nog 3en halve week en dan is het gedaan met de pret. Dan mogen jullie allen mij weer in de armen sluiten en mij vertroetelen. Maar niet voordat ik morgen naar het zuiden van thailand vlieg. Ik heb een ticket op de kop kunnen tikken voor 35 dollar richting Phuket. Vanuit daar zal ik wat gaan eiland hoppen om een stop van 5 dagen te maken op Kho Tao om daar mijn Paddy license te halen. Of te wel na mijn Olifanten diploma ga ik nu voor mijn onderwater diploma.

Dan hop ik over naar Kho Pagnan waar een prachtige beachvilla op mij wacht. Daarna haast ik mij door naar Bangkok. Om nog een prachtig pak aan te laten meten, daarna is het helaas tijd om afscheid te nemen van het prachtige Azie. 

Veel leesplezier.

Tot heel snel,

Mies

7 reacties | Reageer

VangVieng, Laos

Lieve allemaal,

Daar waren we weer. Inmiddels bevindt ik me alweer in Laos, Noord Laos om precies te zijn. Sinds ik vertrokken ben uit Siem Reap vliegt de tijd weer. Het is inmiddels alweer eind September en de afgelopen weken heb ik weer hele mooie dingen van deze aardbol van dichtbij mogen bekijken.

Om deze weblog zo up to date mogelijk te houden maken we even een sprong terug in de tijd. Mijn laatste week in Siem Reap en Chhuk Village. Ik heb met een dikke traan afscheid genomen van alle kids. Voordat ik begon met vrijwilligerswerk, had ik me niet bedacht dat ik zoveel waarde zou gaan hechten aan alle kinderen. 

Ik voel me dan ook een bevoorrecht mens dat ik in deze 3,5 maand heb mogen leven, werken en plezier maken met al deze kinderen. De kinderen hebben een speciaal plaatsje gekregen in mijn hart. 

In mijn laatste weekend in Baca Villa heb ik met Teacher Von de Angkor Wat tempels bezocht. Zoals jullie inmiddels weten is Michel niet echt een cultuurbarbaar, maar deze tempels zijn wel indrukwekkend. Na een uur of 8 slenteren heb je het ook wel gezien dus tijd om terug te keren naar het hostel. Maar niet voordat er natuurlijk nog even gespeeld moest worden met de lokale aapjes. Middenin het tempelcomplex leven een aantal wilde aapjes, deze aapjes klimmen en klouteren bovenop je alsof je weer voor even in de Apenheul bent.

Over tot de orde van de dag. Backpacken!

Na zon 3n halve maand geen backpackers of enigsinds wat daar op lijkt gezien te hebben, dacht ik dat het lastig zou zijn om de draad weer op te pakken. Vanuit Siem Reap had ik een bus ticket geboekt richting Kratie (Noord Cambodja). Ik zat nog geen 5 minuten in het krappe busje en het backpacker flow was alweer aanwezig. In het busje zaten weer een dozijn aan nationaliteiten en ik belandde in Kratie met 2 Fransen en 2 Engelsen. 

Kratie is klein, rustig dorpje in Noord Cambodja. Voor veel reizigers is dit de verbinding tussen Laos en Cambodja, zo ook voor mij. In Kratie zelf valt vrij weinig te beleven, dus we hebben met zun 5'en 4 motorbikes op de kop getikt om de omgeving te verkennen. Uiteindelijk belandde we bij een kleine pier met allemaal kleine vissersbootjes. Met deze bootjes kun je het water op om Dolfijnen te spotten, jawel Dolfijnen! 

In de Mekong Rivier ter hoogte van Kratie leven nog zon 60tal wilde dolfijnen. Het is niet de dolfijn zoals wij hem kennen, maar deze heeft een platte neus. Eenmaal op het water waren ze al snel gevonden. Het is een prachtig gezicht zodra ze boven komen met zun 5 of 6en tegelijk. Foto's maken was wat lastig omdat de Dolfijnen niet zoiets kennen als poseren voor de camera:(

De volgende dag was het tijd om Cambodja na meer dan 4 maanden te verlaten. Laos als volgende bestemming. Omdat ik mijn visa al had geregeld in Siem Reap was de grensovergang Appeltje Eitje. Zou je denken tenminste, meneer de controleur verzocht mij vriendelijk doch wel dringend nog even 20 dollar neer te tikken voor de benodigde stempeltjes. Maar daar gaan wij niet aan mee werken, dus als een Hollandse boer stug volhoudend nadat zelfs de buschaffeur chagerijnig was geworden omdat deze enige hollandse knul weer problemen veroorzaakte, kreeg ik alsnog de stempeltjes voor 2 dollar. 

Op naar DonDet. DonDet is een klein eilandje in het Zuiden van Laos, wat behoort tot de eilandengroep 4000 islands. De 2 Engelsen waren achter gebleven in Cambodja en ik was overgebleven met het Franse koppel Jeff en Aurrelee.

DonDet is heerlijk rustig, de mensen zijn vriendelijk. Al met al een prima locatie om een paar dagen door te brengen. Zo had ik op DonDet is eigen bungalow met uitzicht op de bergen en het prachtige water landschap. Zo hebben we DonDet een fietstocht gemaakt naar een ander eiland met prachtige waterval, gewerkt met lokale kids in het rijstveld en heerlijk lokaal lekkernijen gegeten in een van de vele kleine restaurantjes.

Na DonDet zijn we doorgereisd naar Pakse. In Pakse is vrij weinig te beleven maar het Bolaven Plateau is zeer intressant. Samen met Jeff, Aurelee, Michael (Engelsman) hebben we een tweedaagse motorbike trip gemaakt naar het Bolaven Plateau. De eerste dag hebben we oa. korte stops gemaakt bij enkele watervallen en een dorpje waar een orginele laos stam woont. We eindigden de dag bij een fantastische mooie waterval genaamd Tad Lo. Bij Tad Lo sliepen we in houten bamboo hutjes direct aan de voet van de waterval. Een betere en mooie slaapplaats is niet wensbaar. 

Toen we de waterval van dichtbij gingen bekijken stuiten we op een niet onaangename verrassing. Inmiddels waren we door de BoesBoes geklauterd naar een rustiger stuk van de rivier, waar we heerlijk een duik konden nemen in het koude water. We lagen nog geen 5 minuten in het water of er kwamen een 5tal lokale kids  polshoogte nemen van de gang van zaken. Schuchter als ze waren verdwenen ze weer in de jungle. Om nog geen 2 minuten later terug te keren met alle vriendjes en vriendinnetjes. Een prachtig gezicht zoals alle kinderen uit het bos marcheren op de situatie te verkennen. Maar daar bleef het niet bij, toen het eerste kindje zich niet bedacht en in het water sprong was het meteen chaos. 40 kinderen storten zich in het water voor een namiddagse zwempartij. Omdat de zwempartij een hels kabaal maakte stond binnen de kortste keren het halve dorp op de rivieroever.

Toen we weer allemaal opgedroogd waren vroegen alle kids om pennen, eten enz. Maar omdat we niks bij ons hadden, waren de kinderen nogal teleurgesteld. Toen vond ik ergens onderin mijn rugzak nog een zakje met vitaminepoeder. Dit deel je op de ouderwetse manier, vinger natmaken en in het zakje dippen. 

De volgende dag Tad Lo in de ochtend kwamen we bij toeval eigenlijk terecht bij een resort (we wouden eigenlijk de waterval wat beter bekijken)   In de tuin van het resort stonden 3 inmens grote olifanten. Ik had nog nooit een echte olifant van dichtbij gezien, wat zijn die beesten Groot!!!

In het resort kwamen we aan de praat met een Fransman deze vertelde ons dat we wel een ritje op deze olifanten konden maken. De olifanten zijn gered van stroopers en leven nu in het resort. Olifantje rijden is wel even wat anders als paard rijden.Vergeleken met paarden zijn olifanten zo traag als dikke stront.Ons gids nam ons met de olfianten mee door de bergen waar we de watervallen nog beter konden bekijken.

Inmiddels kennen jullie Michel al wel een beetje, dus wie niet waagt wie niet wint. Een simpele vraag was voldoende om zelf dat inmense beest te besturen. Je zit als het ware achter zijn oren, en een klein schopje achter zijn oor is voldoende om hem te sturen naar links en rechts. Stoppen en Gaan is simpelweg niks meer en niks minder dan 2 woorden in Lao taal. Het is net een grote afstandbediening. Heel gaaf om zon groot beest te zitten, maar hoe cool om er een te berijden.

Vanuit Pakse hebben we de nachtbus gepakt richting Vientiane. De hoofdstad van Laos. Vientiane is in Noord Laos. Persoonlijk vindt ik Vientiane een lelijk, stinkende oude stad. We zijn hier dan ook maar 1 nachtje gebleven.  Tijdens ons bezoek in Vientiane hebben we nog wel genoten van een echte Massage Lao. Een ouderwetse Lao massage afgeblust met een lokale saunabeurt. Daar fleurt een mens wel vanop.

Vanochtend zijn we doorgereisd richting VangVieng. Het lijkt wel een studentenstad hier. Overal waar je kijkt zie je backpackers. VangVieng staat bekend om 1 ding en dat ik het Tuben. Dat wil zeggen op een versleten autoband de rivier op om aan te meren bij verschillende barretjes. Het schijnt een fenomeen te zijn wat ik morgen zelf ga ondervinden!

Na VangVieng maak ik een laatste stop in Luang Prabang en dan zit Laos er alweer op. Vervolgens steek ik over naar Noord Thailand om nog wat meer met olifantjes te spelen. Dan daal ik af naar de eilanden in het Zuiden om mijn duikbrufet te halen op Kho Tao.

Dan eindig ik op de Full Moon Party op Kho Pagnan en dan kunnen jullie mij weer in jullie armen sluiten.

Maar voor nu Tubing!

Sabadee LaLa

Mies

7 reacties | Reageer

Birthday in Chhuk Village, Cambodia

Lieve Allemaal,

Allereerst bedankt voor de ontzettend vele reacties omtrent mijn verjaardag.Dat zal vast betekenen dat jullie mij nog niet vergeten zijn.

Vorig weekend was het dan zover, mijn verjaardag. Lang naar uitgekeken maar zonder twijfel de meest speciale dag van mijn reis. Een verjaardag in Cambodja is niet zon hele happening als bij ons in Nederland. Voor elke Cambodjaan is het een doodnormale dag waarop netzo als alle 364 dagen van het jaar, hard gewerkt wordt.

Alle mensen in Baca Villa en Chhuk waren daarom ook blijf verrast toen Michel op Nederlandse wijze zijn verjaardag vierde. Dat betekent taart, koffie, ballonnen en muziek.

Zaterdagavond 28 augustus ben ik met een aantal werknemers van Baca Villa richting het centrum van Siem Reap gegaan om daar mijn verjaardag alvast te beklinken met een biertje.

Zondag was het tijd voor taart en koffie. In Nederland hop je even snel naar de bakker of de Hema voor een lekker stuk appelgebak. Maar in Cambodja is het een aardig karwei om een stukje taart te scoren. Na een halve stadsrit kwam Michel terug met een taartje met de afmetingen van pak Melk. Gelukkig bracht een bus slagroom uitkomst, zo leek het kleine stukje taart een stuk groter. Cambodjanen kunnen naast vlug taart eten ook goed gooien met taart. Al snel was Baca Villa omgetoverd in een slagroom paradijs om je vingers bij af te likken.

Zoals bij elke verjaardag krijgt de jarige jop ook cadeaus. Maar daar zijn ze in Cambodja niet van op de hoogte. Na lang personeelsberaad kwam een Pheap met een prachtig cadeau op de proppen. Ik kreeg een ritje naar Angkor Wat om daar om bovenop de berg de zonsondergang te bekijken. Een heel lief gebaar!

Maandagochtend was het tijd om terug te keren naar Chhuk Village. De leraren hadden in het weekend alle kinderen op de hoogte gebracht van de ontwikkelingen omtrent mijn verjaardag. Toen ik Chhuk binnen kwam rijden was niet alleen de school prachtig versierd, ook de rest van het dorp had decoraties uit de kast gehaald.

Nadat alle dagelijkse formaliteiten erop zaten, zoals voedsel brengen en buurten bij de families was het toch echt nodig tijd voor de disco. Normaal gesproken vindt de disco plaats tegenover school en in de avonduren. Vandaag werd er een uitzondering gemaakt, de disco werd vakkundig opgebouwd op het schoolterrein.

Om en nabij half 3 liep ik naar school omdat ik het gedreun van de speakers al kon horen. Op het schoolplein stonden alle kinderen al op mij te wachten. De hele middag werd er gedanst, gezongen en gespeeld.

Ik had ook een kleine verrassing voor alle kinderen. Ik had in Siep Reap een paar grote zakken met lolly's op de kop getikt. Ook een grote can met Limonade werd uit een lokale shop gevist.

Bij het uitdelen van de lolly's en limonade zag ik al de stralende ogen en grote glimlachen op de gezichten van alle kids. Dit is waarschijnlijk het mooiste verjaardags cadeau wat ik ooit gekregen heb.

Om 17.00 begon het weer ascioaal hard te regenen waardoor de disco wegens wateroverlast stop werd gezet. Voor de kinderen het teken om eens goed te genieten van het waterballet. Buikschuivers en nieuw trics werden tot in detail geperfectioneert.

Na het waterballet had ik alle leraren uitgenodigd om van een lekker feestmaal te genieten afgetopt met een koud biertje. Lieve Loam heeft de hele middag in de keuken gestaan samen met de familie van teacher Von om de lokale overheerlijke specialiteit te vergaren. BoBoa, inmiddels ben ik behoorlijk verslaafd geraakt aan dit pracht spul. BoBoa is een soort samensmelting van de Nederlandse kippensoep en een bord met rijst. Dat bij elkaar en je krijgt BoBoa.

De rest van de week was weer al vanouds, lesgeven, buurten, kikkers vangen, vissen en bovenal genieten!

Dit weekend heb ik mijn paspoort terug gekregen van de shop waar ik hem had afgegeven een aantal weken terug. De stempeltjes voor een extra maand Cambodja (welke alweer bijna voorbij is), Laos en Thailand staan keurig bij geschreven.

Morgen zullen Loam en Lea saampjes richting Siem Reap komen om een dagje rond te zeulen met grote Broer Michel. We zullen oa. gaan zwemmen, brownies bakken, ice cream eten maar het belangrijkste een droom gaat in vervulling van zowel Loam als Lea, de smaak van een verse, dikke, vette PIZZA!

Komende week zal ik dan toch echt beginnen aan mijn laatste week in Chhuk. Na bijna 3 maanden hou ik het voor gezien. Met opgeheven hoofd en met een dikke traan zal ik vrijdag afsluiten in Chhuk. Deze kids hebben toch wel diepe indruk op Michel gemaakt en sluit dan ook niet uit dat ik hier nog vaker ga terug komen.

Volgend weekend zal ik dan ook maar een bezoek gaan brengen aan de tempels van Angkor Wat. Daarna vervolg ik mijn reis richting het Noorden van Cambodja om daar nog een kleine stop te maken in Kratie, om daar dolfijnen te spotten in de Mekong River.

Mijn volgende update zal dus waarschijnlijk plaats vinden vanuit Laos.

Voor de geintresseerden, ik heb een terug ticket geboekt voor 1 November. Voor een habbekrats vlieg ik terug richting Dusseldorf. Andere vluchten tot aan eind December waren aanzienlijk duurder dus weinig keus had ik niet echt.

Dikke Kus Michel

3 reacties | Reageer

Takeo, Cambodja

Soesedei,

Allen wederom bedankt voor jullie reacties, ze worden met heel veel plezier gelezen.

Even terug naar vorig weekend, vorige week zondag ben ik nog even terug geweest naar Chhuk voor de teachers meeting. Omdat het hele dorp is uitgelopen om rijst te planten, dus kwam er van de teachers meeting vrij weinig terecht. Ook heb ik Lahm en Lea mijn nieuwe kapsel getoond;) 

Na zon dikke 3,5 maand was het toch maar weer eens tijd om naar de kapper te gaan. Naar de kapper gaan is hier een hele onderneming. We gaan hier niet netjes naar Kapper Gert (Wezep) of Kapper Jaap (Leeuwarden) maar hier stap je een lokaal huisje binnen, waar de kids tv kijken en moeders aan het koken is. De kapper is een lokale jongen die een kam, schaar en een spiegel heeft aangeschaft van zijn spaarcentjes. Ondertussen blaast uit de ghettoblaster de hipste europese muziek. Ondertussen kan hij niet verstaan hoe ik graag wil dat ik geknipt wordt. Al met al Hilarisch! 

Aan het einde van de rit was ik 1,5 dollar kwijt voor knippen, scheren, wassen en de hele ratteplan. Niet slecht! Zo ga ik dus tegenwoordig door het leven als een echte cambodjaan. Wel een vermelding waard, elke Cambodjaanse man is zo ijdel, dat als ze verkeerd geknipt worden ze meteen de politie bellen. Alle cambodjaanse jongeren lopen hier over straat met de hipste kapsel. Elk haarpuntje wordt elke dag met precies dezelfde hoeveelheid gel tot in detail goed gezet. 

In de zondagamiddag nodigde Jan mij uit om met al zijn geadopteerde kinderen een middagje te ontspannen. Nou ja ontspannen.. met 8 kinderen op pad is al een hele uitdaging. Een kind is doofstom en bijna blind, de ander is niet vooruit te branden, de ander stuiterd als een kip maar 1 ding hebben deze kids toch wel gemeen. Ze zijn stuk voor stuk er aardige en lieve kinderen. 

Jan nam ons mee richting Angkor Wat. Een stukje achter Angkor Wat ligt een door de Fransen uitgegraven waterplas. Die nog stamt uit de tijd dat Cambodja een Franse Colonie was. Een stel rijke cambodjanen hebben er nu een soort recreatieplas van gemaakt dat moet lijken op Scheveningen.Op het strandje staan allemaal tentjes met daarin hangmatten. In plaats dat je een ligbed huurt, huur je hier een tentje met een hangmat. Een zwembroek dat heeft geen een cambodjaan. Elke zwemgeledenheid in Cambodja verhuurt zwembroeken van Spongebob of Aladi, bovendien kennen ze maar 1 maat zwembroek hier. Dus de kleine kinderen zwemmen in hun zwembroek en de iets te grote of dikke cambodjaan heeft dus gewoon dikke vette pech;)

Hoewel het water vies is, denderen alle acht kinderen tegelijk het water in.  Na een uur of 3 rennen, sjouwen, stoeien en uitdraven valt de helft van de kinderen als een aangespoelde walvis op het strand neer. Tijd om te eten, dat gebeurt niet op het strand maar zoals elke local bij Angkor Wat. De familie waar Jan de alle kinderen van heeft geadopteerd hebben een kleine footstall bij Angkor Wat. Met de hele club hebben we op een matje bij het water van de tempel een heerlijk maiskolven, salade en heerlijke kokosnoten veroberd. 

Maandagochtend zijn Jan, Phea en ik richting Takeo vertrokken. Takeo is een stad aan de andere kant van Cambodja. In Takeo heeft Jan sinds vorig jaar eenzelfde project opgestart als in Chhuk. In Takeo woont veel familie van de werknemers van Baca Villa. 3 maanden per jaar is Rita (de zus van Jan) actief in deze Commune. Voordat ik dadelijk Cambodja ga verlaten wou ik graag dit project ook nog even bezoeken.

De tocht naar Takeo is toch nog best een onderneming. Een autoritje van bijna 8 uur, gelukkig bieden een ipod en een lege achterbank een goede uitgangspositie.

Het dorp waar alles zich afspeeld is op het platteland rondom Takeo. Ik zie al gauw dat de omgeving er heel anders uitziet dan in  Chhuk. Het is hier heel warm en ontzettend droog. Het is in Takeo lang niet zo groen als in Chhuk. De lokale mensen vertelden dat het sinds een aantal jaren niet zo droog is geweest. Je merkt dit ook goed aan de wegen, slootjes maar vooral aan de rijstvelden. De rijst wil niet groeien en je ziet overal scheuren in de bodem ontstaan van droogte. Mocht dit zo aanhouden de komende maanden dan kunnen de mensen het wel schudden met de rijst. Gezien rijst de enige inkomstenbron is voor veel families dreigen hier barre tijden aan te breken. 

Het Cambodia Takeo Dutch House is het laatste huis in een kleine commune. Het dorp bestaat zoals in heel cambodja uit 1 weg. Alle zijwegen leiden weer naar een ander dorp. Het grote verschil met Chhuk is dat dit dorp beschikt over Stroom! Jawel stroom, nou het is geen stroom dat elke minuut 220 volt door laat. De ene keer is er geen stroom en de andere keer is het niet krachtig genoeg om je stekkertje erin te pluggen.

Het CTDH staat op een soort erfje, waar ook een andere familie woont en 2 bamboo klaslokalen staan. Vergeleken met Chhuk is dit toch wel luxe. Het huis ziet er vrij goed uit en de klaslokalen zijn in Novermber 2009 gebouwd. In het huis zijn een aantal kamers met daarin een paar afgerachte stretsers. Het mooiste stukje van het huis is de prachtige verranda welke uitzicht biedt op de de prachtige rijstvelden, zover je maar kan kijken. Op de verranda hangt natuurlijk Michels favoriete voorwerp van de afgelopen maanden, een hangmat. 

Deze week in Takeo staat niet alleen in het teken van Engelse les maar ook van Toiletten. Sinds een paar weken is CDO gestart met dit leuke project. Samen met een donateur uit Nederland worden hier toiletten geschonken aan de armste families. Een toilet zal ik sommige mensen horen denken. Veel mensen in Cambodja vinden het de normaalste zaak van de wereld om zowel hun grote als kleine behoefte gewoon achter het huis te doen of in de rijstvelden. Dat levert natuurlijk een grote bende op en bovendien het stinkt enorm. 

Zo bouwt CDO wekelijks 10 toiletten. Dat bouwen dat gebeurd op een hele speciale manier. Niet CDO bouwt de toiletten maar de lokale mensen bouwen hun eigen of elkaars toilet. CDO brengt wekelijks de materialen naar de verschillende families. Voor het bouwen is een soort stappenplan gemaakt waarvoor je geen Chef Toilet hoeft te zijn om deze uit te voeren. Toch krijgen sommige mensen het voor elkaar om de mooiste bouwwerken er van te maken, of om het finaal te verprutsen. Voordat mensen de materialen aangeleverd krijgen moeten de mensen eerst een klein contractje tekenen.

Elke familie krijgt 10 dagen de tijd om hun eigen toilet te bouwen. CDO en lokale mensen controleren elke dag 2 keer of de gang van zaken goed is. Zonder de intensieve begeleiding maken de mensen er snel een potje van. Mocht na 10 dagen het toilet niet af zijn dan zullen daar consequenties aan vast zitten. 

Eerst moet een gat gegraven worden van 1 bij 2,5 m waar de cementenringen inkomen (soort afvalbakken). Als de ringen eenmaal geplaatst zijn dan kan men beginnen met een kleine fundering, op deze fundering wordt een huisje gemetseld van 1 bij 1,5m. Alle stappen worden nauwkeurig gevolgd en kunnen op tijd bijgestuurd worden als het verkeerd gaat.

Maar ook in cambodja zijn sommige mensen niet op de hoogte hoe metselen in zijn werk gaat. Waardoor er huisje gemetseld worden van 1.30 bij 1.50 waardoor ze stenen tekort komen. Ook sommige mensen krijgen het voor elkaar om dronken om 7 uur sochtends aan het werk te gaan. Dan komen we 10 minuten later terug en dan liggen ze te slapen in hun eigen kuil. 

In het ergste geval bouwen mensen geen toilet maar een gehele badkamer van de aangeleverde spullen. Door zelf wat centen bij te leggen, die dan overal vandaan worden getoverd bouwt de familie een badkamer. De badkamer is bijna groter dan het huis zelf. Ik zou zeggen hang er een hangmat in en de badkamer wordt omgetoverd tot 1 persoonskamer.

Aan het einde van de week hebben we een laatste ronde gemaakt. Dan is het wel ontzettend leuk om te zien dat sommige mensen de verkregen spullen met beide handen aanpakken en er als ware vakmensen te werk gaan. Sommige toiletten waren na 3 dagen al zo goed als klaar. Maar er zijn ook mensen bij die de totale bedoeling van het project niet snappen en er een potje van maken. CDO is dan helaas genoodzaakt om alle materialen weer weg te halen en deze te schenken aan families die er wel raad mee weten.

Dus alle dagen door verzorgde de familie van Phea ons elke dag van drinken en eten. Het grote gezin woont tegenover de school en heeft een kleine shop. De tante van Phea kookte elke dag een fantastische maaltijd. Ze was dan ook erg teleurgesteld als je na het 5de bord met rijst toch echt niet meer kon eten. Elke dag stond er wat anders op het menu, bobo (cambodjaanse kippenrijst soep), curry, kip en eend.

Nou is Michel altijd wel nieuwsgierig aangelegd en staat altijd wel open voor nieuwe dingen. Voor de huisdierliefhebbers is dit misschien tijd geworden om weg te zappen.

Op een avond vroeg Reth (een van de leraren) of ik misschien een stukje Hond wou proberen. Nu heb ik al verschillende malen in Cambodja en Vietnam gezien dat dit stukje vlees een delicatesse is. Sorry voor alle dierenliefhebbers maar dat wil Michel wel een keer proberen, 1 keertje dan maar! De woefwoef van weleer werd heerlijk klaar gemaakt en het smaakt nog niet eens zo gek.

We vliegen inmiddels door Augustus heen. We naderen alweer het einde, maar niet zonder dat ik mijn Verjaardag heb gevierd. Volgend weekend is het zover. Zondag zal de taart en koffie rijkelijk vloeien in Baca Villa. Ook de kids in Chhuk worden natuurlijk getrakteerd op iets speciaals. Het schoolplein wordt maandag omgetoverd tot dansarena. In de middag zal er een disco plaats vinden waarin de lolly's niet aan te slepen zijn ben ik bang.

Om dit alles mogelijk te maken moet mijn Visa nog wel even verlengd worden. Gister is mijn paspoort opgehaald om naar Phnom Penh gestuurd te worden, vervolgens naar Bangkok om gelijk maar een 3 maands visa voor Thailand erin te laten stempelen. 

Begin September is het dan toch tijd om afscheid te nemen. Michel gaat verder reizen met Laos als eerste bestemming. Na Laos zal ik in het Noorden van Thailand nog olifanten gaan beklimmen. Daarna wordt ik verwacht op de stranden van Zuid Thailand. Vanaf de stranden wordt nu al alles spik en span gemaakt voor mijn ontvangst. Het einde van mijn reis,komt mede door een bankrekening die rekelijk is gepluderd in Cambodja, ook in zicht. 

Ik probeer dit weekend een terug ticket te boeken naar dat koude kikkerlandje 10.000 kilometer verderop. De vliegtarieven voor begin Noverber en Decemeber zijn redelijks gunstig (300 euro enkeltje). Het zou maar zo eens kunnen dat ik in deze maanden weer voor de deur sta.

Bij deze wil ik jullie van harte uitnodigen op mijn verjaardagsfeestje.

29 Augustus

Baca Villa, Siem Reap, Cambodja

vanaf 21.00 

Je wordt niet thuisgebracht;)

Het gaat u allen goed!

Dikke Kus Michel

3 reacties | Reageer

Chhuk Village, Cambodja

Lieve Allemaal,

Daar zit ik dan weer alleen in Chhuk Village. De andere vrijwilligers hebben afgelopen week de handdoek in de ring gegooid omdat ze het niet trokken, of niet leuk vonden :S Een beetje jammer, maar ik vind het niet zo erg. De rust is wedergekeerd, maar ik moet toegeven dat het wel een beetje stil is zo alleen.

Afgelopen 2 weken vlogen weer voorbij. Laten we bij het begin beginnen. Inmiddels is het huis wat ik gedoneerd heb helemaal af. Het is een prachtig plaatje geworden en het woord vakantievilla wil ik het nog net niet geven. Het is een prachtige bamboo hut, waar de familie ontzettend blij mee is. 

Zelfs Jan is een klein beetje jaloers omdat het huis van de vrijwilligers er vergeleken bij deze bamboo hut als een krot bij staat. Jan heeft dus besloten dat het Cambodia Dutch House ook wel een pimp beurt kan gebruiken. Ondertussen wordt er toestemming gevraagd aan de hoofdman en communeman voor een nieuw optrekje voor Loam, Lea en de vrijwilligers. Misschien maak ik de bouw nog wel mee, dat zou in iedergeval wel zo leuk zijn. 

We hebben overgens bij de familie ook het omringde knollenveld vakkundig omgeploegd zodat we daar een heuze groente/fruit tuin konden bouwen. Nu is dit makkelijker gezegd dan gedaan want het is een ontzettend lastig en zwaar klusje in de brandende zon. Intussen staan er zon dertig tal mango bomen. Ook zijn er wat zaden gepland waar Cambodjaanse spinazie uitkomt. 

Als klap op de vuurpijl krijgt de familie ook nog een waterpomp gedoneerd van een Nederlands gezin. Er is een begin gemaakt met het bouwen van de waterput. Ik heb geen idee hoe zoiets in zijn werk gaat. Dus kan ik alleen maar toekijken. Alleen deze waterboys zijn te lui om diep genoeg te graven/boren. Waardoor er nu een waterpomp staat waar geen water uitkomt. MAFkezen! Aan de andere kant van de rijstvelden zou ook een waterpomp geplaatst worden, nu blijkt dat ze daar nog niet eens mee begonnen zijn. Zo kunnen cambodjanen dus ook zijn. In Nederland hebben we de 3 J's, hier dus de 3 L's. Lui, Laks en Lulhannessen. Hopenlijk hebben ze komende week een goede bui zodat de mensen enigsinds schoon water kunnen drinken. 

Elke week breng ik trouw een bezoek aan alle families die op het gebied van eten gesteund worden. Zo ook een moeder in Samrong met 3 schatten van kinderen. Met de moeder gaat het niet zo goed. Ze had de afgelopen weken wat last van haar keel gekregen en het werd alsmaar erger. Totdat ze deze week toch maar naar het ziekenhuis moest in Damdek. Nou is het 'ziekenhuis' in Damdek het verlengde van een amaturistische dokterspost, dus dat schoot ook weinig op. Samen met Jan maar besloten om haar mee te nemen naar het ziekenhuis in Siem Reap. Zo geschiedde afgelopen donderdag, vroeg in de ochtend samen met Teacher Lous naar haar huis toe, om de moeder en kids op te halen. Vervolgens kwam Phea, moeder ophalen voor een scan in Siem Reap. Jan had via wat onderzoek uitgevonden dat het waarschijnlijk een abses in haar keel is. Er is één KNO arts in heel Siem Reap en na wat speurwerk was deze bereid gevonden om haar gelijk te ontvangen. 

De kids verbleven met Ome Michel in het Cambodia Dutch House. Nou dacht ik dat gaat lastig worden. Zij spreken Khmer en Michel niet, kortom een probleem. Maar zoals altijd met handen en voeten komt je een heel eind. We hebben een hele leuke middag gehad. Vol ballonen, stieren, lachen, lollies en limonade. Ik heb de kids meegenomen naar Chhuk school waar ze vrolijk werden ontvangen door alle andere kleuters. 

Moeder kwam eind van de middag terug met zo lijkt het goede berichten. Ze hebben een scan gedaan en de testresultaten zijn nu naar Nederland gestuurd voor opheldering. Moeder heeft voor een maand zware antibiotica gekregen, na een maand moet ze terug komen en gaan ze testen of de zwelling/abses is afgenomen. 

Verder cross ik elke dag om 6.30 op mijn 26ste hands motorbike naar Bosthom om daar les te geven. Bosthom ligt aan het einde van de commune en is een redelijk eindje weg. Er komen dus vrij weinig vrijwilligers. 

Omdat ik nu alleen ben is het even zoeken naar wat ik wel en niet doe. Alle lessen bijwonen is iets teveel van het goede en slopend. Het regent momenteel flink, dus alle mensen zijn druk in het rijstveld. Voordat ik wegga zou ik graag nog meehelpen in één van de rijstvelden om rijst te planten. Het is een fantastisch gezicht als je langs de rijstvelden fietst en al de mensen bezig ziet met het planten van hun leven. Geen rijst betekent voor veel families geen eten. Mensen kunnen zich met 1 rijstveld vaak voorzien van jaarlijks eten. 

Voor mij zal het ploeteren in het rijstveld nog even moeten wachten want 'daar komt ie weer' ik heb een voetinfectie. Nu zo in het weekend en na afgelopen week antibiotica ziet het er van smerig weer acceptabel uit. Mijn voeten zitten onder de bulten en rode plekken.
Ik kan met oprecht zeggen dat meest irritante van mijn hele reis toch wel die verrekte MUGGEN zijn!

Ik ben afgelopen woensdag met een avond klas van Chhuk school waar ook oa. Loam in zit, naar de pagoda geweest. De gehele week stond in teken van de Buddha. Omdat Teacher Von een aantal jaar geleden zelf Monk was in deze Pagoda, kon hij als een waar tourguide fantastisch vertellen over het verhaal van de Buddha. Het verhaal van de Buddha is binnenin de Pagoda afgebeeld op veel verschillende muurschilderingen.

Ook heb ik mijn viskunsten vertoond, voor zover ik deze bezit. Samen met Teacher Von gingen we als echte professionals van start in het lokale riviertje. De winnaar zou na de eerste vangst van de dag beloond worden met een dollar. En ach het was misschien voorspelbaar, Michel verloor kansloos. Binnen mum van tijd had Von een lekkernij aan de haak, waar die avond heerlijk van gesmuld werd. 

Aankomende week zal ik een bezoek gaan brengen aan Takeo. Om daar de commune te bekijken en ook een aantal toiletten zal proberen te gaan bouwen. Ook zal ik nog wel een lesje engels verzorgen. Takeo is een aardig eind sjouwen. Takeo ligt aan de andere kant van Cambodja, dicht tegen de Vietnamese grens aan. Vanuit Siem Reap is het z'n trip van ongeveer 8 a 9 uur. 

29 Augustus wordt een hele speciale dag. Michel viert zijn verjaardag op typisch Cambodjaanse wijze. Dat betekent veel kinderen, cambodjaanse muziek en veel vrolijke mensen.Mensen in Cambodja vieren hun eigen verjaardag niet. Eigenlijk zouden wij ons dat niet voor kunnen stellen. Maar voor onze Michel wordt er een uitzondering gemaakt. Voordat het zover is moet ik eerst nog een keer mijn visa verlengen.

Als algemeen voetbalsupporter kom ik ook in Cambodja aan mijn trekken. Afgelopen zondag heeft de bal weer voor het eerst gerold op de Nederlandse velden. Nu blijk mijn i-phone een gouden voorwerp te zijn. Met de radio 1 langs de lijn app wordt vanaf nu elk weekend de voetbal gevolgd met een bakje koffie in de hangmat. Het leven is zo slecht nog niet. 

Ik ben nu 2,5 maand in Cambodja en ik heb Angkor Wat nog niet eens gezien. Slechte zaak al zeg ik het zelf. De grootste toeristische attractie van Cambodja heb ik nog niet afgewerkt. Ik ben er simpelweg te lui voor. Komende weken zal ik toch maar een bezoek moeten wagen. Want zonder de foto's kunnen we niet huiswaarts. 

Elke avond in Chhuk sluit ik inmiddels op Nederlandse wijze af. Liggend in de hangmat genietend van een boterham pindakaas met een bakje warme Chocolademelk met een lekker muziekje op de achtergrond, heerlijk in slaap vallen...(elke dag weer genieten geblazen)

Ook het leven in Nederland en in Leeuwarden gaat rustig door. Ik heb gister weer eens even met mijn maatje Sem gebeld. Afgelopen week trapte de sneekweek weer af in Nederland. Inmiddels een begrip in Nederland. Ik heb inmiddels begrepen dat zelfs SBS6 een speciaal programma gewijd heeft aan de sneekweek. Voordat ik weg heb ik nog een akkoord kunnen sluiten om een van mijn concepten 'The 90's are Back' te kunnen onderbrengen op de afsluitende dag van de sneekweek. De sneekweek heeft duizende bezoekers dus gelijk een mooie kans om ons eigen bedrijfje op de kaart te zetten. Omdat het wel mijn toekomstig werk moet gaan worden heb ik er wel veel aan gedacht afgelopen week. Verknallen we het dan gaat een hele mooie kans verloren. Sem kwam met het fantastisch goede nieuws dat het topdrukte was en het evenement meer dan geslaagd is, dat doet mij zover van huis dan extra deugd. Zo ben ik met mijn gedachten ook een klein beetje in Nederland. 

Bedankt voor de leuke reacties!

Dit was hem voor nu. 

Tot spreeks, Dikke kus Mies

7 reacties | Reageer

Volgende pagina »